Τετάρτη, 5 Μαΐου 2021

«Το Μυστήριο της Πίστης»

 «Το Μυστήριο της Πίστης»


Νέα διαδικτυακή εκδήλωση την Κυριακή 9 Μαΐου 2021, στις 20.30. Μαζί μας ο καθηγητής της Κ.Διαθήκης στο ΕΚΠΑ κ.Χρήστος Καρακόλης και ο Ψυχίατρος κ.Δημήτρης Κυριαζής

ΠΕΡΙΛΗΨΕΙΣ ΕΙΣΗΓΗΣΕΩΝ

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΡΑΚΟΛΗΣ

Το Μυστήριο της Πίστης

Πίστη και απιστία στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο: Το παράδειγμα του Θωμά

Στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο οι αφηγηματικοί χαρακτήρες αποτελούν συγχρόνως μοντέλα και πρότυπα προς μίμηση ή προς αποφυγή για τους αναγνώστες του. Η μορφή του Θωμά δεν αποτελεί εξαίρεση.

Στην παρέμβασή μου θα ήθελα να θέσω υπό αμφισβήτηση την εικόνα του Θωμά ως αυτού ο οποίος σε αντιδιαστολή προς τους υπόλοιπους μαθητές δεν μπορεί να πιστέψει. Εν συνεχεία θα ήθελα να συνδέσω τα δεδομένα της σχετικής βιβλικής αφήγησης με τη δική μας σύγχρονη πραγματικότητα.

Ο Θωμάς πρωτοαναφέρεται στο ευαγγέλιο λίγο πριν από την ανάσταση του Λαζάρου. Οι μαθητές προσπαθούν να αποτρέψουν τον Ιησού από το να επιστρέψει στην Ιουδαία, αφού εκεί κινδυνεύει η ζωή του από τους εχθρικά διακείμενους Ιουδαίους. Όταν όμως ο Ιησούς αποκαλύπτει στους μαθητές του ότι ο φίλος τους ο Λάζαρος έχει πεθάνει, ο Θωμάς απαντά παραδόξως: «ἄγωμεν καὶ ἡμεῖς ἵνα ἀποθάνωμεν μετ᾽ αὐτοῦ» (Ιω. 11,16). Η φράση αυτή δείχνει την ετοιμότητα του Θωμά να ακολουθήσει τον Ιησού μέχρι τον θάνατο. Γνωρίζει τον κίνδυνο και παρά το γεγονός αυτό αποφασίζει να μη χωριστεί από τον διδάσκαλο, αλλά να παραμείνει μαζί του. Αυτό φυσικά ισχύει και για όλους τους άλλους μαθητές, τους οποίους ο Θωμάς εκπροσωπεί σε αυτό το σημείο της αφήγησης.

Η δεύτερη φορά που αναφέρεται ο Θωμάς είναι κατά τη διάρκεια των αποχαιρετιστήριων λόγων του Ιησού (14,5). Ο Ιησούς λέει στους μαθητές του ότι θα φύγει για να τους ετοιμάσει τόπο στην οικία του Πατέρα του και ότι εν συνεχεία θα έλθει για να τους παραλάβει. Λέει μάλιστα ότι οι μαθητές γνωρίζουν τον δρόμο τον οποίον βαδίζει. Ο Θωμάς ενίσταται: «Κύριε, αφού δεν ξέρουμε πού πηγαίνεις, πώς μπορούμε να ξέρουμε τον δρόμο;». Ο Ιησούς τότε απαντά ότι ο ίδιος είναι η οδός και η αλήθεια και η ζωή. Έτσι ο Ιησούς λέει στον Θωμά ότι στην πραγματικότητα, έστω και αν δεν τον καταλαβαίνει, βαθύτερα μέσα του τον γνωρίζει και βέβαια γνωρίζοντάς τον, γνωρίζει και τον Πατέρα του.

Η τρίτη φορά που συναντούμε τον Θωμά στην ευαγγελική αφήγηση είναι στην περικοπή που ακούσαμε σήμερα στη Θεία Λειτουργία. Στο τέλος του ευαγγελίου ο Αναστάς εμφανίζεται στους μαθητές, αλλά ο Θωμάς τυχαίνει να λείπει. Οι μαθητές είναι κρυμμένοι διά τον φόβον των Ιουδαίων. Προφανώς η στάση τους αυτή δεν δείχνει πίστη. Αλλά ο Αναστάς δεν πτοείται από αυτό. Εμφανίζεται μπροστά τους και τους δίνει το Άγιο Πνεύμα και την εξουσία να συγχωρούν αμαρτίες, μια εξουσία που μόνον ο Θεός κατέχει. Ο Θωμάς, όταν επιστρέφει και του μεταφέρουν τα νέα, εμφανίζεται να απιστεί. Θέλει απτές αποδείξεις στην κυριολεξία: να βάλει το δάκτυλό του στις τρύπες των καρφιών και να βάλει το χέρι του στην τρυπημένη πλευρά του Ιησού. Τότε και μόνο τότε θα πιστέψει. Ο Αναστάς και πάλι δεν πτοείται. Μετά μία εβδομάδα επανεμφανίζεται στους μαθητές. Ο Θωμάς είναι αυτή τη φορά παρών. Ο Αναστάς τον καλεί να κάνει αυτά τα οποία χρειάζεται προκειμένου να πιστέψει. Ο Θωμάς όμως αμέσως αναφωνεί: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου!». Πρόκειται για την υψηλότερη και θεολογικότερη ομολογία πίστεως στο θεολογικότερο εκ των ευαγγελίων. Ο Θωμάς δεν χρειάστηκε να ακουμπήσει. Πίστεψε, μόλις είδε και άκουσε τον Κύριο. Συνέβη δηλαδή και με αυτόν αυτό που συνέβη και με τους υπόλοιπους μαθητές.

Αυτό το οποίο προσδιορίζει την περίπτωση του Θωμά, ο οποίος, όπως είπαμε, εκπροσωπεί και τους λοιπούς μαθητές, δεν είναι η ζέουσα πίστη. Προφανώς η πίστη του Θωμά είναι ελλιπής. Θα μπορούσε να κάνει κάποιος λόγο για ολιγοπιστία, αν και οπωσδήποτε όχι για απιστία. Όμως τον χαρακτηρίζει κάτι άλλο: η εμπιστοσύνη. Και η εμπιστοσύνη είναι το πρώτο στάδιο της πίστης, το θεμέλιο και η βάση της. Η πίστη απαιτεί κατανόηση, φωτισμό, έλλαμψη, πνευματική ωρίμαση. Αλλά η εμπιστοσύνη απαιτεί σχέση. Μια σχέση με τον Χριστό, που ο Θωμάς διαθέτει. Ο Θωμάς είναι έτοιμος να ακολουθήσει τον Ιησού μέχρι τη σκιά και το σκοτάδι του θανάτου. Κανείς δεν το κάνει αυτό, αν δεν έχει εμπιστοσύνη. Και βέβαια δεν είναι μια επιστοσύνη τυφλή και αφελής. Ο Θωμάς ξέρει πολύ καλά τι έπεται. Ενεργεί αντίθετα προς το πλέον δυνατό και αρχέγονο ένστικτο του ανθρώπου, αυτό της αυτοσυντήρησης. Κανείς δεν το κάνει αυτό, αν δεν εμπιστεύεται.

Πράγματι και η εμπιστοσύνη και η πίστη του Θωμά κλονίζονται. Αλλά δεν εξαλείφονται. Είναι έτοιμος όχι μόνο να εμπιστευτεί, αλλά και να πιστέψει, αρκεί να δει τον Κύριο.

Ο Αναστάς στο τέλος μακαρίζει αυτούς που θα πιστέψουν, χωρίς να χρειαστεί να δουν τον Αναστάντα, όπως ο Θωμάς. Αυτοί είμαστε όλοι εμείς. Μπορεί μέσα στη ζωή μας να περνούμε από διάφορες δοκιμασίες, οι οποίες κλονίζουν την εμπιστοσύνη και την πίστη μας στον Χριστό. Μοιάζει σαν ο Χριστός να μην είναι παρών. Μοιάζει σαν να έχει πεθάνει πάνω στον σταυρό, με τον χειρότερο και τον οδυνηρότερο τρόπο και να έχει μείνει νεκρός στο μνήμα του. Σε αυτές τις σκοτεινές ώρες δεν θα μας σώσει η λογική, αλλά η εμπιστοσύνη, που μπορεί να οδηγήσει στην πίστη. Ο Θωμάς είναι το παράδειγμα. Αυτός που είναι έτοιμος να ακολουθήσει τον Κύριο μέχρι τον θάνατο. Αυτός που λέει ότι δεν ξέρει τον δρόμο, και όμως τον ξέρει, και ας μην το καταλαβαίνει, γιατί γνωρίζει τον ίδιο τον Κύριο, άρα γνωρίζει και τον δρόμο. Αυτός που θέλει να δει για να πιστέψει στο απίστευτο: ότι είναι δυνατόν ένας σταυρωμένος νεκρός να έχει αναστηθεί. Και τελικά το απίστευτο εμφανίζεται μπροστά του.

Ναι, κατά πάσαν πιθανότητα δεν θα δούμε τον Αναστάντα κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής μας. Αλλά θα δούμε να συμβαίνουν θαύματα σε αυτήν τη ζωή. Θαύματα που αν έχουμε το δεδομένο της σχέσης με τον Χριστό μπορούμε να τα αξιολογήσουμε και να τα αντιληφθούμε ως αυτά που είναι: ως αποκαλύψεις της αγάπης και του προσώπου του. Μπορεί να μη δούμε τον Αναστάντα, όπως ο Θωμάς, αλλά έχουμε ένα πλεονέκτημα σε σχέση με εκείνον: τη μαρτυρία της Εκκλησίας, των αποστόλων, των μαρτύρων, των αγίων: αυτών που ακολούθησαν τον Χριστό μέχρι τον θάνατο, γιατί τον εμπιστεύτηκαν και πίστεψαν σε αυτόν παρά πάσαν ελπίδα ανθρώπινη. «Ταῦτα δὲ γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς καὶ ἵνα πιστεύοντες ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ», γράφει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στον επίλογο του ευαγγελίου του. Η πορεία προς την πίστη δεν είναι εύκολη. Θα στηριχτεί στην εμπιστοσύνη, η οποία είναι η προϋπόθεσή της. Αλλά πλέον έχουμε πολλά παραδείγματα αυτών που ακολούθησαν αυτήν την πορεία. Αυτήν ακριβώς την πορεία που μας καλεί να διαγράψουμε στη ζωή μας ο ευαγγελιστής Ιωάννης μέσω του παραδείγματος του Θωμά.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ

Σκέψεις για την Πίστη: Ψυχαναλυτική Προσέγγιση

«Κράτα την ψυχή σου στον Άδη και μην aπελπίζου»

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, 1937

« Είναι η γνώμη μου ότι [η πράξη την οποία αποκαλώ πίστη (faith)] συνιστα μια επιστημονική πρόταση, διοτι για μένα η πίστη είναι μια κατάσταση του νου και πρέπει να αναγνωρίζεται ως τοιαύτη. Αλ-λά πρέπει να είναι μια πίστη ακηλίδωτη από κάθε στοιχείο μνή-μης η επιθυμίας»

Βιον, 1970. σελ.32

Σήμερα Κυριακή του Θωμά εορτάζουμε την δυσπιστία του Αποστόλου Θωμά στην Ανάσταση του Κυρίου. Όταν έμαθε από τους άλλους μαθητές ότι εμφανίσθηκε ο Ιησούς κεκλεισμένων των θυρών, δεν το πίστευε, αναζήτησε μια εμπειρική ρήτρα, ήθελε να τον δει με τα μάτια του, να ψηλαφήσει τις παλάμες του, και να βεβαιωθεί εμπειρικά ότι Ανέστη ο Ιησούς και είναι όντως ζωντανός.

H πίστη είναι ένας τρόπος να διαχειριστεί ο άνθρωπος την σκοτεινιά του μέλλοντος χρόνου, την ασάφεια του παρόντος χρόνου, όπως και την ασάφεια του εαυτού του και του άλλου ανθρώπου. Βοηθά τον άνθρωπο να υπερβεί τα μοιραία τραυματικά κωλύματα του παρελθόντος και να παλέψει με τα φαντάσματα της απουσίας της αγάπης του άλλου προσώπου, του σημαντικού άλλου. Η πίστη μπορεί να είναι προ-θρησκευτικής τάξης, θρησκευτικής ή επιστημονική τάξης.

Η προ- θρησκευτική πίστη αναπαύεται πάνω στην παράδοξη πράξη και πεποίθηση του νήπιου να δημιουργεί το ζωντανό μεταβατικό αντικείμενο, (Winnicott, 1971), δηλ, αποδίδοντας σ’ εάν αντικείμενο έξω από τον εαυτόν του ένα νόημα, δια του οποίου συμβολίζει την μητέρα του. Ετσι κατορθώνει να διαχειρίζεται το άγχος αποχωρισμού του από αυτήν και την αγάπη της. Αυτή η προσωπική δημιουργία εχει ως υπόβαθρο τις αισθήσεις, εξαρτάται από τη ανάπτυξη της νόησης και της σκέψης αφενός και της ικανότητας για αξιοποίηση της συμβολικής λειτουργείας της γλώσσας. Αυτή η φυσιολογική παραδοξότητα αποτελεί την ψυχολογική βάση πάνω στην οποία αναπτύσσεται η δημιουργική σύλληψη στην Τέχνες στην Επιστήμη και στην Θρησκεία ( Κυριαζης, 2012). Ορισμένα θρησκευτικά φαινόμενα έχουν αναλογίες με τα μεταβατικά φαινόμενα αλλά το υπόβαθρο τους εχει θρησκευτική και μεταφυσική βάση και σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται από την εικόνα του θεού στον οποιο πιστεύει . Ο πιστός θρησκειών άνθρωπος προσδοκά να του αποκαλυφθεί η απόλυτη αλήθεια της θεότητας,, προσδοκά να βρει στο θεό ελπίδα και παρηγοριά στην οδύνη του σώματος και της ψυχής του,, προσδοκά να γίνει ο θεός το στήριγμα του και ο βοηθός του σε καιρούς χαλεπούς.

Η πιστή δεν είναι απλά μια ιδεολογική θέση είναι μια βιωματική πράξη, δηλώνει μια σχέση εμπιστοσύνης με τον εαυτόν μας ,τον άλλον άνθρωπο και τον Θεό, επηρεάζει σημαντικά τον τρόπο που αγαπάμε ερωτευόμαστε ή και το αντίθετο μισούμε, φθονούμε και παρανοούμε αντιστοίχως. Για να μπορέσει κανείς να υπερβεί την δυσπιστία και την αμφιβολία και να πιστέψει, να εμπιστευθεί τον άλλον άνθρωπο, να πιστεύει στην « ψυχική αναγέννηση» του ανθρώπου χρειάζεται να αγαπήσει, να ελπίσει, να συγχωρέσει τον εαυτόν του και τον άλλον, άνθρωπο. Αυτό θα του επιτρέψει να υπερβεί τον «ψυχικό θάνατο» που ενίοτε ορίζει τον εαυτόν του ως μοίρα γραμμένη στο ασυνείδητό του. Η συγχώρεση ξαναγράφει την προσωπική μας ιστορία και αναδιαρθρώνει, σβήνει, το μνημονικό αποτύπωμα του ψυχικού τραύματος, ενώ ταυτόχρονα αλλάζει την εγκεφαλική πλαστικότητα..

Για να γίνει αυτός ο ψυχικός μετασχηματισμός, χρειάζεται να απελευθερωθεί το υποκείμενο από πλευρές του εαυτού του, από την ψευδαισθητική αρνητική πεποίθηση που σχετίζεται με το προπατορικό αμάρτημα , την οικογενειακή του ιστορία, το προσωπικό του ψυχικό τραύμα και την τρέχουσα συγχρονική εμπειρία που τον ταλαιπωρεί και τον βασανίζει. Χρειάζεται ακόμη να εξαρθρώσει και να απελευθερωθεί από την δυναμική που έχουν τα μυστικά ψυχικά καβαφικά τείχη του ψευδούς εαυτού του, που τον έχουν εγκλωβίσει σε μια καταστροφική ατομική ψυχική μήτρα, που συνοδεύται από αδιανόητο άγχος και ασήκωτη αγωνία θανάτου. Αυτή η αγωνία σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να περιγραφεί με την περίφημη ρύση του Παύλου ( Εβρ. 10:31) : «φοβερόν το εμπεσείν εις Χείρας Θεού Ζώντος»

Είναι αυτή μια εμπειρία «ψυχικού θανάτου» στην ζωή μας που απονεκρώνει, παγώνει, παραλύει την ψυχή του ανθρώπου και εξαρθρώνει την πίστη, την ελπίδα και την αγάπη. Έτσι μπορούμε να καταλάβουμε το γιατί αυτοκτόνησε ο Ιούδας και έκτοτε πολύ άλλοι άνθρωποι ως σήμερα συνεχίζουν να βασανίζονται και να πεθαίνουν αυτό-καταστρεφόμενοι αναζητώντας συχνά εκόντες άκοντες την λύτρωση, όχι μέσα από την πίστη στην ζωή , αλλά στην ούτως ειπείν στην επιδίωξη της «ευθανασίας».

Το ενέργημα της πίστης χωρίς θρησκευτική αναφορά είναι πολύτιμο και απαραίτητο για την εργασία του ψυχαναλυτή, στο πλαισιο της κλινικής ψυχανάλυσης, ιδιαιτέρως στην περίπτωση που o αναλυτής εργάζεται με δύσκολους ασθενείς. Η πιστή γενικότερα μπορεί να εχει ένα υπόβαθρο επιστημονικό που εδράζεται στις αισθήσεις και στην Αριστοτέλεια λογική και στηρίζει την επιστημονική έρευνα και την φιλοσοφική αναζήτηση της αλήθειας. Ειδικά στο πλαίσιο της ψυχανάλυσης, η πράξη πίστεως λειτουργεί θετικά και για τα δύο δυο συμβαλλόμενα μέρη, ως εμπιστοσύνη του αναλυόμενου στο πρόσωπο του αναλυτή, καθώς και οι δυο μαζί ανασκάπτουν το ασυνείδητο τοπίο της ψυχαναλυτικής σχέσεως στο δρόμο που άνοιξαν ο Freud και η M. Klein. Η πιστή υποστηρίζει ακόμη την αναζήτηση της απόλυτης αλήθειας στο πλαισιο της ασυνείδητης ψυχαναλυτικής εμπειρίας που έχει οντολογικό υπόβαθρο στον δρόμο που χάραξαν κυρίως ο Winnicott και ο Bion. Στο τελευταία αυτή θέση μπορεί να βρει τον δρόμο της και η συνάντηση της ορθόδοξης θεολογία, της Εκκλησιαστικής πρακτικής και της χριστιανικής πίστης με την οντολογική ψυχανάλυση. Και οι δυο αυτές πλευρές της κλινικής ψυχανάλυσης είναι απαραίτητες για την θεραπεία του ψυχικά πάσχοντος ασθενους.

Πιστεύω ότι η πίστη στο θεό και τον άνθρωπο με την βοήθεια της Τέχνης και της Επιστήμης υπό ορισμένες προϋποθέσεις μπορεί να οδηγήσει στην διάλυση και στην καταστροφή της αρχέγονης ασυνείδητης Σφίγγας, -του μητρικού κακού στοιχείου - που ορίζει την μήτρα του αρνητικού, όπως αυτό εκφράζεται στο πλαισιο του κοινωνικού και του ατομικού ασυνείδητου.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΟΜΙΛΗΤΩΝ

Ο Χρήστος Καρακόλης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1968.

Έλαβε το πτυχίο της Θεολογίας από το Τμήμα Θεολογίας του Α.Π.Θ. το 1990 και συνέχισε τις σπουδές του στα Πανεπιστήμια του Regensburg (1991–92) και της Τυβίγγης (1992–96). Το 1996 έλαβε τον τίτλο του διδάκτορα από το Τμήμα Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Από το 1998 υπηρετεί ως μέλος ΔΕΠ στη Θεολογική Σχολή του Ε.Κ.Π.Α., αρχικά στο Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας και από το 2005 και εξής στο Τμήμα Θεολογίας. Το 2018 εξελέγη καθηγητής πρώτης βαθμίδας με γνωστικό αντικείμενο «Καινή Διαθήκη». Επιπλέον έχει διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής στα Πανεπιστήμια της Βέρνης (2003), του Μονάχου (2007–09 και 2018) και του Regensburg (2014–20), καθώς επίσης και στο Ινστιτούτο Ορθόδοξων Θεολογικών Σπουδών του Cambridge (2010).

Είναι μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής του περιοδικού Early Christianity (Mohr Siebeck, Tübingen) και της εκδοτικής επιτροπής των κριτικών εκδόσεων της Καινής Διαθήκης Novum Testamentum Graece και UBS Greek New Testament. Έχει επίσης χρηματίσει μέλος της εκδοτικής επιτροπής του περιοδικού New Testament Studies (Cambridge University Press). Είναι μέλος των διοικητικών συμβουλίων της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρίας, της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου και της Εταιρείας Ορθόδοξων Βιβλικών Σπουδών, καθώς και πρόεδρος του Πανελληνίου Θεολογικού Συνδέσμου «Καιρός – για την αναβάθμιση της θρησκευτικής εκπαίδευσης». Τέλος, είναι εταίρος ερευνητής στο University of the Free State του Bloemfontein της Νότιας Αφρικής και στο Centre of Advanced Studies “Beyond Canon” του Πανεπιστημίου του Regensburg.

Tα ερευνητικά του ενδιαφέροντα επικεντρώνονται κυρίως στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, την Παύλεια Γραμματεία, την Κριτική του Κειμένου και την Ορθόδοξη Ερμηνευτική της Καινής Διαθήκης.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ

Δημήτριος Α. Κυριαζής MD, PhD, Ψυχιατρική στην Αθήνα, Παιδική και Εφηβική Ψυχιατρική στο McGill University, Μόντρεαλ, Καναδάς. Εχει εξειδικευτεί στην ψυχανάλυση και την Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία (Αθήνα, Ελληνική Εταιρεία Ψυχανάλυσης και Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας (ΕΨΨΨ/I FPS) , στην Ομαδική Ανάλυση και την oοικογενειακή θεραπεία. Ήταν επικεφαλής του Ψυχιατρικού Τμήματος του Νοσοκομείου της Πολεμικής Αεροπορίας (251 ΓΝΑ, για δυο περιόδους). Υπήρξε τέως πρόεδρος του ΕΕΨΨ και είναι σήμερα αναπληρωματικό μέλος του ΔΣ της International Federation of Psychanalytic Societies. Έχει διδάξει σε μεταπτυχιακά προγράμματα Ψυχιατρικής, Παιδικής Ψυχιατρικής, Οικογενειακής Θεραπείας και Ψυχανάλυσης και έχει δημοσιεύσει εργασίες στα Ελληνικά και Αγγλικά. Από πολλά χρόνια εργάζεται πάνω στην σχεση της Ψυχανάλυσης με την Ορθόδοξη Θεολογία. Παλαιά είχε εργασθεί γι’ αυτό τον σκοπό ι στο πλαισιο του «ομίλου της Θήβας» και σήμερα μετέχει σε μια ομάδα εργασίας που συστήθηκε στο πλαισιο του ερευνητικού προγράμματος «Επιστήμες και Ορθοδοξία ανά τον Κόσμο», που εκπονείται από to Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών) (Ε.Ι.Ε/Ι.Ι.Ε). Σχετικά πρόσφατες εργασίες πάνω σε αυτό το θέμα είναι «Η Εργασία του «Ψυχικού Θανάτου» στην Κλινική Ψυχανάλυση» και το «Επιρροές της Χριστιανικής Σκέψης στην Ψυχαναλυτική θεωρία και Πρακτική»

Τα τρέχοντα ενδιαφέροντά του επικεντρώνονται στο ψυχικό τραύμα, το σώμα, το θεραπευτικό αδιέξοδο, το αρνητικό στην κλινική ψυχανάλυση, η ψυχική αλλαγή , η νευροψυχανάλυση, και η σχεση Ζωγραφικής και Ψυχανάλυσης. Αυτή τη στιγμή εργάζεται στο ιατρείο του σε ιδιωτική βάση ως Ψυχαναλυτής, Αναλυτής Ομάδας, Θεραπευτής Οικογένειας, Παιδιών και Εφήβων.

Τετάρτη, 14 Απριλίου 2021

Πρόγραμμα Ακολουθιών Απριλίου - Μαΐου 2021

Πρόγραμμα Ακολουθιών Απριλίου - Μαΐου 2021



Τετάρτη  7 Απριλίου 2021

19.00-20.30 μ.μ: Προηγιασμένη Θ.Λειτουργία

Παρασκευή 9 Απριλίου 2021

19.00-20.30: Δ΄Χαιρετισμοί

Κυριακή 11 Απριλίου 2021:Δ΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Ιωάννου της Κλίμακος)

8.00-10.45: Θ.Λειτουργία

Δευτέρα 12 Απριλίου 2021

19.00-20.00 μ.μ: Απόδειπνο

Τετάρτη  14  Απριλίου 2021

19.00-20.30 μ.μ: Η Ακολουθία του Μ. Κανόνος

Παρασκευή 16 Απριλίου 2021

18.00-20.00: Ο ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ

Κυριακή 18 Απριλίου 2021: Ε΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Μαρίας της Αιγυπτίας)

8.00-10.45: Θ.Λειτουργία

Δευτέρα 19 Απριλίου 2021

19.00-20.00 μ.μ: Απόδειπνο

Τετάρτη  21 Απριλίου 2021

19.00-20.30 μ.μ: Προηγιασμένη Θ.Λειτουργία

Σάββατο 24 Απριλίου 2021: Η Ανάσταση του Λαζάρου, Ελισάβετ

8.00-10.45: Θ.Λειτουργία

Κυριακή 25 Απριλίου 2021:Των Βαΐων 

8.00-10.45: Θ.Λειτουργία

19.00-20.30: Η ακολουθία του Νυμφίου

Μ.Δευτέρα 26 Απριλίου 2021: Ιωσήφ Παγκάλου

19.00-20.30: Η ακολουθία του Νυμφίου

Μ.Τρίτη 27 Απριλίου 2021: Των Δέκα Παρθένων

19.00-20.30: Η ακολουθία του Νυμφίου

Μ.Τετάρτη 28 Απριλίου 2021: Της αλειψάσης τον Κύριον

17.00-18.30: Το Μυστήριο του Ευχελαίου

19.00-20.30: Ο Όρθρος της Πέμπτης

Μ.Πέμπτη 29 Απριλίου 2021: Ο Μυστικός Δείπνος

8.00-10.45: Εσπερινός και Θ.Λειτουργία του Μ.Βασιλείου

18.00- 20.30: Η Ακολουθία των Παθών

Μ.Παρασκευή 30 Απριλίου 2021: Τα Άγια και σωτήρια Πάθη του Κυρίου

9.00-11.45: Μεγάλες Ώρες, Εσπερινός και Αποκαθήλωση

18.00-21.30: Επιτάφιος Θρήνος

Μ.Σάββατο 1 Μαΐου 2021, Η εις Άδου Κάθοδος του Κυρίου 

07.30-10.00 π.μ: Θ.Λειτουργία του Μ.Βασιλείου

20.10΄.μ.μ: Έναρξη Ακολουθίας Παννυχίδος

20.45: «Δεύτε λάβετε φως»  από Ωραίας πύλης 

21.00: «Χριστός Ανέστη» από την εξέδρα

Στη συνέχεια : Όρθρος και Θ. Λειτουργία

Κυριακή 2 Μαΐου 2021: ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ, Ανάστασις του Σωτήρος Χριστού  

19.00 -20.30: Εσπερινός της Αγάπης και του Αγίου Γεωργίου στο παρεκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου

Δευτέρα 3 Μαΐου 2021: Γεωργίου του Τροπαιοφόρου

 8.00-10.45: Θ.Λειτουργία στο παρεκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου

Παρασκευή 7 Μαΐου 2021: Ζωοδόχου Πηγής 

8.00-10.45: Θ.Λειτουργία

19.00-20.30 : Εσπερινός στο παρεκκλήσιο του  Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου

Σάββατο 8 Μαΐου 2021: Ιωάννου του θεολόγου

8.00-10.45: Θ.Λειτουργία στο παρεκκλήσιο του  Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου

Κυριακή 9 Μαΐου 2021: Του Θωμά

8.00-10.45: Θ.Λειτουργία

Κυριακή 16 Μαΐου 2021: Των Μυροφόρων

8.00-10.45: Θ.Λειτουργία

Πέμπτη 20 Μαϊου 2021: 

19.00-20.30: Εσπερινός στο παρεκκλήσιο των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης

Παρασκευή 21 Μαΐου 2021: Κωνσταντίνου και Ελένης

8.00-10.45: Θ.Λειτουργία στο παρεκκλήσιο των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.

Κυριακή 23 Μαΐου 2021: Του Παραλύτου

8.00-10.45: Θ.Λειτουργία

Τετάρτη 26 Μαΐου 2021: Μεσοπεντηκοστής

 8.00-10.45: Θ.Λειτουργία

Κυριακή 30 Μαΐου 2021: Της Σαμαρείτιδος

8.00-10.45: Θ.Λειτουργία




Δευτέρα, 12 Απριλίου 2021

Πρόγραμμα εβδομάδας

Πρόγραμμα εβδομάδας




Αγαπημένοι μας ενορίτες , σύμφωνα με τις τελευταίες ανακοινώσεις οι ναοί λειτουργούν με επιτρεπόμενο όριο  20 άτομα, όπως πάντα με μάσκες και τήρηση των μέτρων. 

Γι' αυτή την εβδομάδα οι ακολουθίες στο ναό μας είναι οι εξής: 

Δευτέρα 12/4/2021: 19.00-20.00:  ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ

Τετάρτη 14/4/20021: 19.00-20.30: ΜΕΓΑΣ ΚΑΝΩΝ 

Παρασκευή 16/4/2021: 18.00-20.30: ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ

Οι παραπάνω ακολουθίες θα μεταδοθούν διαδικτυακά.

Καλή αντάμωση

π.Αλέξανδρος και Αγγελική

Μαρία η Αιγυπτία: Από την ερημία των επιφανειακών σχέσεων, στην πληρότητα ζωής της ερήμου

Μαρία η Αιγυπτία: Από την ερημία των επιφανειακών σχέσεων, στην πληρότητα ζωής της ερήμου



Νέα διαδικτυακή εκδήλωση την Κυριακή 18 Απριλίου 2021, στις 19.00.

Zoom: https://us02web.zoom.us/s/86550360750?pwd=YytWWnNuRnFOb2RoM3kyQ050M252Zz09&fbclid=IwAR1XlSpDQRUos-kvu0pC4Ns6Vm2OaYGQSPCVUOtoJR_Yy_PAwdYtfI6IjRo#success

Meeting ID: 865 5036 0750

Passcode: 024012

YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=DZVWKv5MBJg

Η αγία Μαρία η Αιγυπτία είναι ένα φωτεινό παράδειγμα μιας γυναίκας που μπόρεσε να ανακαλύψει τον πλούσιο εσωτερικό ανθρώπινο κόσμο.

Ήταν μόνη μέσα στο πλήθος , χαμένη στις επιφανειακές απρόσωπες σχέσεις και βρήκε το κουράγιο να αναγνωρίσει την αστοχία της χωρίς να την καθηλώσει η ενοχή και η απελπισία.

Άντεξε να αντικρίσει την αποτυχία και τον σκοτεινό εαυτό και τότε αναδύθηκαν το φώς και οι προσωπικές δυνατότητες. Από την παγωμένη, νεκρή κατάσταση, βίωσε με τη χάρη του Θεού την κραταιά ως θάνατο αγάπη.

(Ελένη Καραγιάννη)

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ

Η Ελένη Αγγελοπούλου- Καραγιάννη είναι Ψυχίατρος παιδιών και εφήβων, Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια Ζευγαριού, οικογένειας και Ομάδας,

Εκπαιδεύτρια και Επόπτρια Ψυχοθεραπευτών.

Διευθύνει μαζί με τον Δημήτρη Καραγιάννη το θεραπευτικό και Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο Αντίστιξη,

υπαρξιακής συστημικής κατεύθυνσης .

Διδάσκει σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα του πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Συγγραφέας του βιβλίου "Μικρές Ανάσες", 'οπου η Ψυχολογία συναντά την λογοτεχνία.

Στη συνάντηση θα συμμετέχουν η γερόντισσα Θεοδέκτη και η μοναχή Θεοκτίστη από την Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Ανατολής.

Ταυτότητα Ιεράς Μονής

Η Ιερά Μονή Τιμίου προδρόμου Ανατολής, ιδρύθηκε από τον οσιομάρτυρα άγιο Δαμιανό τον εν Κισσάβω περι το 1550 μ.Χ., ο οποίος οργάνωσε κοινοβιακή μοναστική αδελφότητα και παράλληλα ασκήτευσε σε παρακείμενη χαράδρα. Το μοναστήρι λειτούργησε μέχρι τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο, αλλά κατόπιν ερημώθηκε. Το 1980 μ.Χ κοντά στο μεταβυζαντινό αρχικό οικοδομικό συγκρότημα, αγιορείτες μοναχοί άρχισαν να κτίζουν καινούργια πτέρυγα, την οποία εγκατέλειψαν το 1983.

Από τον Ιούλιο του 2000 ανέλαβε να αποκαταστήσει το μοναστήρι, η διεθνής γυναικεία μοναστική αδελφότητα από το ιερό ησυχαστήριο του Αποστόλου Παύλου στο Λαύριο Αττικής.

Στον πολυεθνικό χαρακτήρα της μοναστικής κοινότητας αντιστοιχεί και η διεθνής ιεραποστολή αυτής, δια της οποίας επιβεβαιώνεται εμπράκτως ότι στην Ορθοδοξία δεν γίνεται διάκριση έθνους , φυλής ή γλώσσας.

Οι μοναχές ασχολούνται με τις "λειτουργικές τέχνες", (αγιογραφία, ιεροραπτική), παραλλήλως δε και ιδιαίτερα με την παραδοσιακή γεωργοκτηνοτροφία. Στο μοναστήρι διατίθενται παραδοσιακά γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα (κυρίως γαλακτοκομικά και παράγωγα αυτών), μέσω των οποίων εξασφαλίζονται τα προς το ζην.


Παρασκευή, 9 Απριλίου 2021

Η Άσκηση σε καιρούς μεταμοντέρνους

Η Άσκηση σε καιρούς μεταμοντέρνους



Νέα διαδικτυακή εκδήλωση την Κυριακή 11 Απριλίου 2021, στις 19.00.

ΖΟΟΜ: https://us02web.zoom.us/s/84533384277?pwd=UlBWTTF2cDhIN1JLMWlLSi9LU0NGQT09&fbclid=IwAR2uP0IDOvmbM9NG5ZWWWery6OhHQVbQgPq3VH1U8G44rhNfk0yozp-1crE#success

Meeting ID: 845 3338 4277

Passcode: 266191

ΥouTube: https://www.youtube.com/watch?v=Yz1tOn3gZ3I

Δ.Μόσχος

Η χριστιανική άσκηση έγινε δημοφιλής κυρίως μετά τη δεκαετία του 1960 με τη λεγόμενη νηπτική γραμματεία και τις λεπτές ψυχολογικές της παρατηρήσεις. Αυτή η στροφή πολλές φορές συσχετίσθηκε με την άνοδο μιας εναλλακτικής κουλτούρας γύρω από την ευεξία και την πρόοδο του ατόμου σ’ένα κόσμο απογυμνωμένο από κοινά νοήματα και οράματα. 

Όταν αυτός ο μεταμοντέρνος κόσμος χτυπήθηκε από απανωτές κρίσεις (περιβαλλοντικές, οικονομικές, υγειονομικές), η άσκηση μεταμορφώθηκε σε πλαίσιο αποκαλυπτικού τρόμου και νοοτροπίας φοβικής «καθαρότητας» μακριά από έναν κόσμο συνωμοτολαθρομεταναστών κλπ. Όμως, μια νέα ματιά στα πρώτα ασκητικά κείμενα δείχνουν ότι η άσκηση είναι πρώτα απ’ όλα ένας τρόπος οικοδόμησης μιας νέας κοινότητας υπεύθυνης, ελεύθερης και αληθινής αγάπης μακριά από την πνευματική φτώχεια, την αδικία, τη βία και κάθε μορφή θανάτου ατομικού και κοινωνικού.

Δ.Καραγιάννης

Τι μπορεί να σημαίνει η ταπεινοφροσύνη σ’ ένα κόσμο που έχει αυτοπροσδιοριστεί ως κοινωνία της αγοράς;

Τι μπορεί να σημαίνει η αγνότητα σ’ ένα κόσμο του αυτονόητου καταναλωτικού sex από την πρώτη εφηβική ηλικία;

Τι μπορεί να σημαίνει η μετάνοια, η πραότητα, η απροσπάθεια σ’ ένα κόσμο ανταγωνιστικό;

Συμφέρει κάποιον σύγχρονο άνθρωπο να τον καθορίζουν αυτά τα στοιχεία, όταν το μεταμοντέρνο τα χλευάζει;

Αναζητούνται τα στέρεα σημεία για να οικοδομηθεί η πνευματική ζωή μέσω μιας

άσκησης – ενδυνάμωσης και όχι μιας ψευδο-άσκησης που καταγράφεται ως στέρηση.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΟΜΙΛΗΤΩΝ

Ο Δημήτριος Μόσχος είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Εκκλησιαστικής Ιστορίας στο Τμήμα Θεολογίας του ΕΚΠΑ και Διευθυντής του Εργαστηρίου Μελέτης Αρχαίου Ανατολικού Χριστιανισμού του ιδίου Τμήματος. Σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1982-1986), και κατόπιν Ευαγγελική Θεολογία στο Παν/μιο Erlangen (1988/89) και Βυζαντινολογία, Ορθόδοξη Θεολογία και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου (1989- 1992). 

Αναγορεύθηκε Μagister Αrtium Βυζαντινολογίας Παν/μίου Μονάχου (1993), Διδάκτορας Θεολογίας Παν/μίου Αθηνών στην Εκκλησιαστική Ιστορία (1995) και – κατόπιν νέων σπουδών και ερευνητικού έργου (2000-2006) μεταξύ άλλων και στον Κοπτικό Χριστιανισμό – Υφηγητής Εκκλησιαστικής Ιστορίας της Θεολογικής Σχολής του Παν/μίου του Rostock Γερμανίας (2007), στην οποία και διδάσκει και ως έκτακτος επισκέπτης καθηγητής (Privatdozent). Το θέμα της υφηγεσίας του ήταν «Εσχατολογία στον αιγυπτιακό μοναχισμό. Ο ρόλος διαφοροποιημένων αντιλήψεων χριστιανικής εσχατολογίας στην ιστορία του πρώιμου αιγυπτιακοῦ μοναχισμού και της κοινωνικής του λειτουργίας (4 ος – 5 ος αι.)» που εκδόθηκε το 2010 από τις εκδόσεις Mohr-Siebeck. 

Ασχολήθηκε με την σχέση της Εκκλησιαστικής ιστορίας με τα πνευματικά ρεύματα του Υστέρου Βυζαντίου, το θεολογικό υπόβαθρο του αιγυπτιακού μοναχισμού τον 4 ο αιώνα, εξέλιξη εκκλησιαστικών θεσμών στην πρώτη και μέση περίοδο κ.ά., ενώ διδάσκει και Ιστορία Αρχαίων Ανατολικών Εκκλησιών (Κοπτών, Ασσυρίων κλπ.). Είναι μέλος της International Orthodox Theological Association, του Πανελληνίου Θεολογικού Συνδέσμου «Καιρός για την αναβάθμιση της θρησκευτικής εκπαίδευσης», και της Συντακτικής Επιτροπής του θεολογικού περιοδικού Σύναξη.

Ο Δημήτρης Καραγιάννης είναι Ψυχίατρος παιδιών και εφήβων, Υπαρξιακός Θεραπευτής ζευγαριών, ομάδας και οικογένειας, εκπαιδευτής και επόπτης Ψυχοθεραπευτών.

Διευθύνει μαζί με την Ελένη Καραγιάννη το θεραπευτικό και Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο Αντίστιξη, υπαρξιακής συστημικής κατεύθυνσης. Επ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Frederick Λευκωσίας Κύπρου, Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αλεξανδρούπολης, διδάσκει σε πολλά μεταπτυχιακά προγράμματα.

Διευθυντής του Κέντρου Παιδοψυχικής Υγιεινής Αθηνών. Πρόεδρος συστημικών θεραπευτών Ελλάδας ( ΕΘΟΣ ) Συγγραφέας των ψυχολογικών δοκιμίων: "Ρωγμές και αγγίγματα", "Έρωτας ή τίποτα", "Η αδικία που πληγώνει", "Αλλάζει ο άνθρωπος;


Χαῖρε, ἡ πύλη τῆς σωτήριας - Δ' Χαιρετισμοί

Χαῖρε, ἡ πύλη τῆς σωτήριας - Δ' Χαιρετισμοί


Σήμερα Παρασκευή 9 Απριλίου 2021, 7-8.30 μ.μ, η Δ΄Στάση των Χαιρετισμών ζωντανά από τον ναό μας μέσω livemedia και fb !

Τεῖχος εἶ τῶν παρθένων,

Θεοτόκε Παρθένε,

καὶ πάντων τῶν εἰς σὲ προστρεχόντων.

Ὁ γὰρ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς,

κατεσκεύασέ σε ποιητής, Ἄχραντε,

οἰκήσας ἐν τῇ μήτρα σου,

καὶ πάντας σοι προσφωνεῖν διδάξας·

Χαῖρε, ἡ στήλη τῆς παρθενίας,

χαῖρε, ἡ πύλη τῆς σωτήριας.

Χαῖρε, ἀρχηγὲ νοητῆς ἀναπλάσεως,

χαῖρε, χορηγὲ θεϊκῆς ἀγαθότητος.

Χαῖρε, σὺ γὰρ ἀνεγέννησας τοὺς συλληφθέντας αἰσχρῶς,

χαῖρε, σὺ γὰρ ἐνουθέτησας τοὺς συληθέντας τὸν νοῦν.

Χαῖρε, ἡ τὸν φθορέα τῶν φρενῶν καταργοῦσα,

χαῖρε, ἡ τὸν σπορέα τῆς ἁγνείας τεκοῦσα.

Χαῖρε, παστάς ἀσπόρου νυμφεύσεως,

χαῖρε, πιστοὺς Κυρίῳ ἁρμόζουσα.

Χαῖρε, καλὴ κουροτρόφε παρθένων,

χαῖρε, ψυχῶν νυμφοστόλε ἁγίων.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.


Ὕμνος ἅπας ἡττᾶται,

συνεκτείνεσθαι σπεύδων,

τῷ πλήθει τῶν πολλῶν οἰκτιρμῶν σου·

ἰσαρίθμους γὰρ τῇ ψάμμῳ ὠδάς,

ἂν προσφέρωμέν σοι, Βασιλεῦ ἅγιε,

οὐδὲν τελοῦμεν ἄξιον,

ὧν δέδωκας ἡμῖν τοῖς σοὶ βοῶσιν·

Ἀλληλούια.


Φωτοδόχον λαμπάδα,

τοῖς ἐν σκότει φανεῖσαν,

ὁρῶμεν τὴν ἁγίαν Παρθένον·

τὸ γὰρ ἄυλον ἅπτουσα φῶς,

ὁδηγεῖ πρὸς γνῶσιν θεϊκὴν ἅπαντας,

αὐγῇ τὸν νοῦν φωτίζουσα,

κραυγῇ δὲ τιμωμένη ταῦτα·

Χαῖρε, ἀκτὶς νοητοῦ ἡλίου,

χαῖρε, βολὶς τοῦ ἀδύτου φέγγους.

Χαῖρε, ἀστραπὴ τὰς ψυχὰς καταλάμπουσα,

χαῖρε, ὡς βροντὴ τοὺς ἐχθροὺς καταπλήττουσα.

Χαῖρε, ὅτι τὸν πολύφωτον ἀνατέλλεις φωτισμόν,

Χαῖρε, ὅτι τὸν πολύρρυτον ἀναβλύζεις ποταμόν.

Χαῖρε, τῆς κολυμβήθρας ζωγραφοῦσα τὸν τύπον,

χαῖρε, τῆς ἁμαρτίας ἀναιροῦσα τὸν ρύπον.

Χαῖρε, λουτὴρ ἔκπλυνων συνείδησιν,

χαῖρε, κρατὴρ κιρνῶν ἀγαλλίασιν.

Χαῖρε, ὀσμὴ τῆς Χριστοῦ εὐωδίας,

χαῖρε, ζωὴ μυστικῆς εὐωχίας.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.


Χάριν δοῦναι θελήσας,

ὀφλημάτων ἀρχαίων,

ὁ πάντων χρεωλύτης ἀνθρώπων,

ἐπεδήμησε δι’ἑαυτοῦ,

πρὸς τοὺς ἀποδήμους τῆς αὐτοῦ Χάριτος·

καὶ σχίσας τὸ χειρόγραφον,

ἀκούει παρὰ πάντων οὕτως·

Ἀλληλούια.


Ψάλλοντές σου τὸν τόκον,

ἀνυμνοῦμέν σε πάντες,

ὡς ἔμψυχον ναόν, Θεοτόκε.

Ἐν τῇ σῇ γὰρ οὶκήσας γαστρί,

ὁ συνέχων πάντα τῇ χειρὶ Κύριος,

ἡγίασεν, ἐδόξασεν, ἐδίδαξε βοᾶν σοὶ πάντας·

Χαῖρε, σκηνὴ τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγου,

χαῖρε, Ἁγία ἁγίων μείζων.

Χαῖρε, κιβωτὲ χρυσωθεῖσα τῷ Πνεύματι,

χαῖρε, θησαυρὲ τῆς ζωῆς ἀδαπάνητε.

Χαῖρε, τίμιον διάδημα βασιλέων εὐσεβῶν,

χαῖρε, καύχημα σεβάσμιον ἱερέων εὐλαβῶν.

Χαῖρε, τῆς Ἐκκλησίας ὁ ἀσάλευτος πύργος,

χαῖρε, τῆς Βασιλείας τὸ ἀπόρθητον τεῖχος.

Χαῖρε, δι' ἧς ἐγείρονται τρόπαια,

χαῖρε, δι' ἧς ἐχθροὶ καταπίπτουσι.

Χαῖρε, χρωτὸς τοῦ ἐμοῦ θεραπεία,

χαῖρε, ψυχῆς τῆς ἐμῆς σωτηρία.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.


Ὦ πανύμνητε Μῆτερ,

ἡ τεκοῦσα τὸν πάντων ἁγίων,

ἁγιώτατον Λόγον·

δεξαμένη γὰρ τὴν νῦν προσφοράν,

ἀπὸ πάσης ρῦσαι συμφορᾶς ἅπαντας,

καὶ τῆς μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως,

τοὺς σοὶ βοῶντας·

Ἀλληλούια.


Τρίτη, 30 Μαρτίου 2021

Η αντίσταση του Σταυρού

Η αντίσταση του Σταυρού


Νέα διαδικτυακή εκδήλωση την Κυριακή 4 Απριλίου 2021, στις 19.00. 

Σύνδεσμος ΥouTube: https://www.youtube.com/watch?v=wftoqvu1Kwc

Σύνδεσμος ΖΟΟΜ:  https://us02web.zoom.us/s/83365717999?pwd=VHpVTEdmY0VlMmxCUjUzWGRjODRGUT09&fbclid=IwAR2S512rCKw-R7-NPYy1SHHvesibIG2bW-BxE-s-_f-ClsxkkB3Kxdmvm2U#success

Meeting ID: 833 6571 7999 Passcode: 659125

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ

Ζούμε στη σκιά του «καταραμένου σταυρού» Δοκιμή περιγραφής ενός σύγχρονου αντιανθρωπισμού.

Γιατί, μια πρόκληση είναι ο σταυρός για πλάτυνση της όρασης, για εξέγερση απέναντι στην επανάπαυση και τη συνήθεια. Μια αποκάλυψη και μία έκπληξη που θέτει εν αμφιβόλω τα παραδεδομένα ως δεδομένα. Ο σταυρός στ’ αλήθεια δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Γκρεμίζει για να ξαναχτίσει. Γκρεμίζει συνήθειες, γκρεμίζει τείχη, γκρεμίζει βεβαιότητες και φέρνει το άγγελμα μιας νέας ζωής συγ-χώρησης. Μιας ζωής που αρχίζει από την κένωση του εαυτού και φτάνει στην πρόσληψη της ετερότητας. Μιας ζωής που οδηγεί την ύπαρξη και τα πράγματα «στου βλέμματος τον άκρο τομέα», εκεί που πέρα από το τελευταίο μέτρο στέρεας γης ξεκινά η κατολίσθηση .

ΦΩΤΕΙΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Σταυρός: μωρία, σκάνδαλο ή ελευθερία;

Με αφορμή την ευαγγελική διήγηση της "Κυριακής της Σταυροπροσκύνησης",

συζητάμε για την ερμηνεία της σταυρικής θυσίας ως ιστορικό γεγονός, αλλά και ως πραγματικότητα ,σ' ένα κόσμο που παραμένει ακόμα στη φθορά και στο θάνατο.

Ποιες είναι οι προϋποθέσεις υπέρβασης του παλιού κόσμου, ώστε να βιωθεί ο Σταυρός, όχι ως ανοησία ή σκάνδαλο, αλλά ως συνοδοιπορία και συσταύρωση στο Γολγοθά;

Η προτροπή του Χριστού " όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν

και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι" (Μκ. 8: 34) είναι διαρκώς επιτακτική

στον παρόντα ανεστραμμένο κόσμο που ζει στη σκιά του Σταυρού και καλείται να γίνει ολόκληρος Εκκλησία, ώστε να μεταμορφωθεί σε Βασιλεία.

ΙΑΚΩΒΟΣ ΜΑΡΤΙΔΗΣ

Ματαίωση, αποτυχία, αδικία, βία, συκοφαντία, προδοσία, διαζύγιο, απώλεια υλικών πραγμάτων, ανεκπλήρωτος έρωτας, μοναξιά, άγχος, ενοχές, τραυματισμοί, αρρώστιες, αναπηρία, ανεργία, θάνατος, κρίσεις προσωπικές, οικογενειακές, κοινωνικές, παγκόσμιες, κρίσεις ανθρωπιστικές, οικονομικές, οικολογικές, / όλα αυτά, / έχουν ένα κοινό παρονομαστή. Τον πόνο.

Δεν μπορεί να υπάρξει ζωή χωρίς πόνο. Η φράση «πονώ, άρα υπάρχω» ανήκει στον Ντοστογιέφσκι. Ο άνθρωπος γεννάται με ωδίνες, το νεογέννητο πρέπει να κλάψει για να εκπτυχθούν οι κυψελίδες των πνευμόνων και να αρχίσει να αναπνέει και ο άνθρωπος σε όλη του την ζωή ζει συντροφιά με την οδύνη. Γεννιέται με πόνο, ζει με πόνο και πεθαίνοντας προκαλεί πόνο στα οικεία του πρόσωπα.

Συνήθως ο πόνος από μόνος του είναι ένα πρόβλημα. Πολύ συχνά όμως η προσωπική η στάση απέναντι στο πρόβλημα επικαθορίζει το ίδιο το πρόβλημα. Ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον πόνο, ο τρόπος που τον ερμηνεύουμε και αντιμετωπίζουμε, μπορεί να τον δυναμώνει ή να τον αποχρωματίζει…

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΟΜΙΛΗΤΩΝ

O Χρυσόστομος Σταμούλης είναι Καθηγητής της Δογματικής και Συμβολικής Θεολογίας στο Τμήμα Θεολογίας του ΑΠΘ. Σπούδασε στα Πανεπιστήμια της Θεσσαλονίκης, του Βελιγραδίου και του Durham της Αγγλίας.

Έχει διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής και έχει δώσει διαλέξεις στην Ευρώπη, στην Ασία και στις Η.Π.Α.

Κυριότερα έργα του είναι: Φάγαμε ήττα. Κείμενα για τον αυτοεγλωβισμό της Ορθοδοξίας, εκδ. Αρμός, Αθήνα 2021· 

Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι; Κείμενα για το διάλογο της Ορθοδοξίας με την πόλη, την πολιτική

και τον πολιτισμό, εκδ. Αρμός, Αθήνα 2016

 Έρωτας και θάνατος. Δοκιμή για έναν πολιτισμό της σάρκωσης, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2009 & Αρμός

2019

Κάλλος το άγιον. Προλεγόμενα στη φιλόκαλη αισθητική της Ορθοδοξίας, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2004, 2005, 2008, 2010.

Τη διετία 2011-2013 υπήρξε πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας του Α.Π.Θ., θέση στην οποία επανεξελέγη για τη διετία 2013-2015. Έκανε μουσικές σπουδές (φλάουτο, ανώτερα θεωρητικά) στο Μακεδονικό και στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Από το 1991 διευθύνει τη Μεικτή Χορωδία «Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος» Θεσσαλονίκης. Εξέδωσε έξι ψηφιακούς δίσκους με δική του μουσική.

Η Φωτεινή Οικονόμου, είναι καθηγήτρια θεολογίας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Σπούδασε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Κατά τα έτη 2009- 2013 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο Πάτρας στον τομέα: «Σπουδές στην Ορθοδοξία».

Το 2014 έγραψε το βιβλίο: «π. Γεώργιος Πυρουνάκης, η θεολογία και το έργο ενός ελεύθερου ανθρώπου» (εκδ. «Αρμός»). Από το 1992 μέχρι σήμερα διδάσκει σε Γυμνάσια και Λύκεια της κεντρικής Ελλάδας. Ζει με την οικογένειά της στη Λάρισα και είναι μητέρα δύο παιδιών.

Ο Ιάκωβος Μαρτίδης πέρασε με υποτροφία στην Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης και τελείωσε με άριστα τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Κοινωνική Ψυχιατρική.

Είναι μέλος επιστημονικών εταιρειών που ασχολούνται με την ψυχική υγεία και ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Γνωστικής και Συμπεριφορικής ψυχοθεραπείας.

Από το 1993 διοργανώνει βιωματικά σεμινάρια και ψυχοθεραπευτικές ομάδες. Εργάζεται ως ψυχίατρος, ψυχοθεραπευτής και οικογενειακός σύμβουλος στη Δράμα και στην Θεσσαλονίκη.

Συγγραφέας των βιβλίων: Η αγάπη στην πρίζα, Τα μυστικά των άλλων, Πλάθοντας ευτυχισμένα παιδιά, Το μήλο πάνω από τη μηλιά, Ο καφές, η γέφυρα και ο Μαντέλα.